Derkan is mijn grote liefde, mijn allerbeste vriend, mijn compagnon, mijn alles. Al 15 jaar. Ik hou van alles dat bij hem hoort en dus ook zeker van de Turkse cultuur. De Turkse lessen die ik twee jaar heb proberen te volgen, hebben nauwelijks vruchten afgeworpen. Probeer maar eens op latere leeftijd een nieuwe taal te leren… Dat is geen eitje, Geert! Zo maakte ik ooit van een zin die vertaald had moeten worden met ‘Je mag hier niet roken’ de in onze vriendengroep beruchte quote: ‘Ik kan de sigaar niet laten liggen’. Regelmatig schiet ik hierom nog in de lach. En onze vrienden met mij.
De bewuste Instagram-video heette om die reden geheel terecht: “Hij spreekt nog steeds geen Turks, maar…”. En vervolgens zie je mij een poging doen een lied van Tarkan te zingen. Een zanger die we in Nederland kennen van het kusjeslied, maar die in Turkije al járen een megaster is. Leven in Laren eindigde zijn/haar opmerking met ‘Alle Turken moeten sowieso terug naar hun eigen land’.
Mijn man is geboren en getogen in f@#king Almelo. Naar welk eigen land wil je dat hij vertrekt? Derkan hoort bij mij en ik kan je zeggen: hij gaat nergens heen. Hij is geen bedreiging voor je leven in Laren hoor. Ook ik ben in de afgelopen jaren mijn Nederlandse identiteit niet kwijtgeraakt. Ik heb wel bijgeleerd. Zo heb ik écht geleerd hoe je gasten ontvangt. Niet met één koekje bij de koffie, maar met een tafel vol. Om vervolgens met elkaar te praten, te lachen en – als het even kan – te dansen. In plaats van ‘Alles goed? – Mooi, houden zo!’. Een verrijking dus.
In Nederland spreken we inderdaad Nederlands… en nog een heleboel andere talen. En iedereen weet, als je na een avondje stappen aangeschoten zin hebt om iets te snacken, gaat iedereen het liefst naar dat Turkse restaurantje op de hoek voor een overheerlijke dürüm döner. En ja, zo’n tent ontbreekt nog in Laren. Daar zal de pijn wel zitten.
